Myndin af Dorian Grey

. . . Það er ekki unnt að hrinda fegurðinni af stóli; hún hefur guðdómlegan rétt til að drottna. Þeir sem eiga hana eru konungar . . .

Dorian Gray var fagur eins og grískur guð. Hann óskaði þess að mega halda í æsku sína og fegurð og sú þrá hans er kveikjan að þessari mögnuðu sögu. Honum er færð mynd af sér að gjöf og verður að ósk sinni með þeim hætti að myndin tekur á sig viðurstyggð elli og spillingar á meðan Dorian Gray heldur æskuþokka sínum óspilltum. Þegar fram í sækir reynist hann hafa selt sál sína fyrir fegurðina rétt eins og Galdra-Loftur fyrir þekkinguna.

Bókin kom fyrst út árið 1890 og þykir útmála vel upplausn og andlegar hræringar aldarlokanna. Þannig bregður sagan upp mynd af sæta liðinu“ í London: lífsnautnastefnu þess, skrautgirni og fegurðardýrkun, en um leið ýmsum skuggahliðum: sjálfbirgingshætti, mannfyrirlitningu og tærandi iðjuleysi. Bókin vakti úlfaþyt á sínum tíma og var meðal annars í miklu uppáhaldi hjá ungum íslenskum rithöfundum og menntamönnum upp úr aldamótum. Í henni er krökkt af þeirri orðheppni sem Oscar Wilde varð svo frægur fyrir og mörg spakmæli hennar hafa orðið klassísk.

Sagan kom út í íslenskri þýðingu Sigurðar Einarssonar 1949. Sú þýðing hefur lengi verið ófáanleg og kemur nú út á ný með smávægilegum lagfæringum.